Ang Bangka sa Kalmang Dagat…

Ang Sakit–

Napansin mo ba noong nawala sya? Siguro hindi. Malamang hindi. Talagang hindi. Hindi mo napansing nawala sya kasi nasanay kang “nandyan LANG” sya PALAGI.

Mahirap…mabigat…masakit…ang lumayo at tanggapin ang katotohanan na gaano man nya sinubukan, hindi mo kayang ibalik ang pagpapahalaga at ang nararapat para sa kanya.

Nadurog sya sa iyong pambabalewala. Napilitang lumimot at talikuran ang inyong alaala.

Ang Pag-Usad–

Nakita mo sya, subalit hindi ka nya napansin. Tinitigan mo sya habang unti-unti mong nakikita kung gaano nauubos ang kanyang atensyon kasama ng iba. Masaya. Masayang-masaya sa piling ng iba.

Pinagmasdan mo ang kanyang pagngiti. Isang malaking ngiti na animo’y bangka na pumalaot sa kalmang dagat. Nakita mo kung gaano sya kasaya. Isang bagay na hindi mo nasaksihan sa matagal na panahon dahil wala kang ginawa noon kundi ang bigyan sya ng pasakit, sama ng loob at iparamdam na di sya katanggap-tanggap.

Hindi mo naramdaman na sya ay unti-unti mong nilulusaw sa apoy ng iyong mga pananalita. Subalit sa lahat ng yan, napansin mo ba ang maraming gabi na di mo sya pinatulog sa pagdaramdam at kaiisip kung paano ba sya magiging sapat para sayo?

Continue reading

Losing Someone You Love

This is one of my favorite songs to listen especially when I am alone, or at night, or whenever I feel incomplete. It’s written by  the American singer-songwriter, Jenn Bostic, which is composed for her father who died when she was a little girl. The song is released in 2012.

 

I find the song very powerful and emotional. It feels like your heart is being pricked with a pin in every word of the lyrics. I actually feel like crying every time I hear the song.

 

Losing someone in your life is really difficult. Shadows of the memories… The thought of not feeling or seeing that person or loved one EVER again… The sadness that feels like forever…

 

Here’s Donna Taggart’s version of the song:

 

Continue reading